16: Twoje słowa kosztują mnie więcej, niż najgorsza prawda.

- Moje małżeństwo? - zapytałam z nieukrywanym szokiem widocznym na twarzy – Chyba sobie żartujesz...
- Emma... - zaczął podchodząc krok bliżej.
Wystawiłam dłoń w jego stronę dając do zrozumienia, że nie powinien nic teraz mówić. Nie wiedziałam jakie słowa byłyby w stanie pocieszyć mnie w takiej sytuacji.
Muzyka nagle zaczęła mi przeszkadzać. Światła też. Przeszkadzali mi ludzie kręcący się wokół, wzrok znajomych, który nie odstępował mnie na krok. Nie mogłam do nich wrócić.
Przyłożyłam dłoń do czoła i odeszłam szybko w stronę toalety. Prawie biegłam, bo czułam już jak jedna z łez po raz kolejny spływa po moim policzku. Kiedy już powoli się przystosowywałam, kiedy stwierdziłam, że może być tylko lepiej on wychodzi z taką informacją...
Zamknęłam się w jednej z kabin i od razu wybuchnęłam płaczem. Nie głośno, ale intensywnie. Na tyle, że dłonie zaledwie po minucie miałam całkiem mokre.
- Emma?! - usłyszałam znajomy głos, ale nawet się tym nie przejęłam. Wiedziałam, że mnie znajdzie.
W końcu reszta była wolna, a drzwi w każdej były uchylone. No prawie w każdej...
Ciche pukanie.
Nic.
Znowu stuknął ręką w drzwi, mocniej.
- Emma, to nie jest do końca tak jak sobie to teraz wyobrażasz... - choć nie widziałam jego twarzy, wyobraziłam sobie jak opiera czoło o drzwi i nasłuchuje mojej odpowiedzi.
Ale milczałam.
- Chcesz wrócić do domu? - pytał znowu. - Odpowiedz.
Zaniosłam się szlochem jeszcze raz. Momentalnie zrobiło mi się zimno, choć temperatura wynosiła spokojnie koło trzydziestu. Tak bardzo teraz chciałam, żeby mnie zostawił...
Szarpnął za klamkę, ale nie dałam po sobie poznać, że mnie to ruszyło. Teraz naprawdę mało brakowało, żebym wyszła za drzwi, zwyzywała go na każdy możliwy i znany mi sposób po czym szukała rozwiązania jak stąd uciec.
Bo to był już mój koniec.
Bo choć przewidywałam, że cel mojego przyjazdu tutaj wiąże się z czymś takim, teraz kiedy już o tym wiem, uderza to we mnie ze zdwojoną siłą. Zdałam sobie sprawę, że przez cały ten czas nieświadomie się łudziłam, że może coś się zmieni, że może ktoś wsadzi mnie w samolot i odwiezie do domu po tych niezbyt udanych wakacjach...
Ale zamiast domu, czekał na mnie areszt. Do głowy natychmiast przyszły mi pierwsze słowa Artana przy rozmowie ze mną tego nieszczęsnego, pierwszego poranka... Nie wychodzisz nigdzie poza te mury i ogród. Będziesz zresztą dopilnowana, żeby twoja noga nie przekroczyła granicy.

Znowu płacz.
- Emma, wyjdź stamtąd. Wracamy... - poprosił już łagodniej, sekundę później znowu podnosząc głos.
Nie zrozumiałam co mówi, bo nie był to angielski, ale po głosach poznałam, że kłócił się z jakąś kobietą, która chwilę po tym trzasnęła drzwiami. Zmarszczyłam brwi nasłuchując co mówił, ale nie zrozumiałam nic poza wypowiadanym przez niego imieniem... Summitha.
To nie była zwykła wymiana zdań. Oni naprawdę się o coś spierali! Czy powinnam czuć się winna?
Kolejny męski głos. Naprawdę zaczęłam się zastanawiać, czy nie robię tutaj jako rozrywka. Byłam zdruzgotana, a tam za drzwiami moi znajomi żarli się jak kot z psem, prawdopodobnie o mnie...
I cisza.
Podniosłam głowę i wstałam z miejsca, opierając się plecami o zamknięte drzwi. Schowałam twarz w dłoniach.
- Emma... - tym razem nie słyszałam Sahiba... - Emma, otwórz drzwi, chcę cię zobaczyć... - poprosił stanowczo Chris.
- Ty też o wszystkim wiedziałeś?! - wykrzyknęłam z wyrzutem, odchodząc jednak i otwierając zamknięte wcześniej drzwi.
- Rano spojrzysz na to inaczej – powiedział czekając aż szarpnę za klamkę i otworzę przed nim drzwi.
- TY SIĘ SŁYSZYSZ?!
Ale nie zdążyłam nic więcej wydusić a i on przez moment milczał. Po prostu podszedł do mnie i przyciągnął do siebie mocno, jakby starał się mnie uspokoić. Bo robił to... Trochę nieudolnie, ale jednak.
Wcale mi to nie pomogło. Poczułam się jeszcze gorzej, jak ofiara. Jak po raz kolejny wykorzystana i jeszcze wzbudzałam litość...













- Czy ty sobie zdajesz sprawę, co by było gdybyś to wszystko wykrzyczała po angielsku?! - zdenerwował się arab, przeczesując nerwowo dłonią włosy i czekając na odpowiedź.
- Dowiedziałaby się prawdy! Całej prawdy! Po co to tak ukrywasz, co?!
- Nie chcę, żeby skończyła tak jak ty.

_____________________

Niedziela - następny. WYbaczcie, ale szkoła nie daje mi żyć!! :(((((((((((
Ale inaczej... Wolicie, żebym dodawała rzadko, ale dłuższe rozdziały, czy zostawiamy jak jest?