6: Nie mam pomysłu na opis część 1

Jeżeli Christiana Greya zagra Ian Somerhalder, Ryan Gosling albo Robert Pattinson to zbieram ekipę na zamach na autorkę/reżysera. Proszę stawiać na Matta Bomera!
FILM
Zareklamowałam się, teraz mogę śmiało wstawiać nowy ;))
+Uwierzycie, że skręciłam palca? Wskazującego? PRAWEJ dłoni?
______________


Ani Sahiba, ani Galiji nie widziałam jeszcze. Nie dziwiłam się nawet w końcu było chwilę po dziewiątej rano. Spodziewałam się, że wyłonią się z pokoi około dwunastej, może nawet później.
Przeszukiwałam szuflady komody, żeby znaleźć ładowarkę do telefonu. Dostałam go zaraz po przyjęciu oświadczyn Artana, co mnie niezwykle wtedy podniosło na duchu, że potrafił mi tak zaufać. Tyle, że ten kabel ciągle mi się gdzieś gubił!
Zatrzymałam się przy jednej z szuflad, której nigdy nie otwierałam. Nic swojego w niej nie trzymałam, a nie chciałam mieszać tam narzeczonemu. Chociaż może, włożył ją tam przez przypadek? Albo Martha?
Czułam jakbym robiła coś złego. Artan siedział w salonie kilka metrów dalej, czekając aż wrócę. Przełknęłam głośno ślinę, nie miałam pojęcia dlaczego tak się tym denerwowałam.
Otworzyłam ją.
Moim oczom ukazały się jakieś dokumenty i otwarta teczka. Wyglądała, jakby włożył ją tam tak prędko, że nie przejął się tym, że przy odrobinie nieszczęścia jej zawartość ukaże się innej parze oczu. Tak jak teraz... Jakby ją chował.
Czułam krople potu na czole.
Uchyliłam jej wieko i... Boże.
Zasłoniłam dłonią usta. I podniosłam pierwsze zdjęcie drżącymi rękami.
Na fotografii był chłopiec, około czterech lat. Uśmiechał się zadowolony w obiektyw i trzymał coś w ręce. Chyba kocyk, albo małego jaśka. Odwróciłam niepewnie zdjęcie. Nisbah, 2005. Następne, ten samo czarnowłosy chłopiec tyle że trochę starszy. Nisbah, 2009. I ten znajomy kształt nosa i kolor oczu...
Łzy napłynęły mi do oczu, ale żadna z nich nie spłynęła po gładkim policzku. Byłam w szoku! Co to miało znaczyć?! Błagam, niech to nie będzie prawda...
Wstałam, ale nogi się pode mną uginały. Zaczęło mi się kręcić w głowie i opadłam zmęczona na łóżko. Siedziałam, wpatrując się ślepo w ścianę i próbowałam to jakoś przyjąć do wiadomości.
Oszukał mnie.
Mogę to w ogóle tak nazwać? Przemilczał tę kwestię. Boże, jedyny człowiek, któremu tutaj ufałam bezgranicznie prowadził podwójne życie. O co tutaj chodzi? Te wszystkie delegacje, te "zostaję dłużej w pracy" to... Wciągnęłam głośniej powietrze. Miałam najprawdziwsze wrażenie, że pęka mi serce.
Słyszałam kroki, a chwilę później roześmiany głos mężczyzny.
- Przykleję ci ją do telefonu. - spojrzałam na niego z uchylonymi ustami, a jemu mina stopniowo rzedła.  - Źle się czujesz? - zaniepokoił się, siadając tuż obok.
Potem wszystko działo się bardzo szybko. Objął mnie ramieniem i zauważył wysuniętą najniższą szufladę komody, zieloną teczkę i wszystko co było w środku. Przyciągnął mnie mocniej do siebie, tak, że nogi miałam przełożone przez jego kolana, a twarz oparłam o męskie ramię.
- Co tam znalazłaś? - zapytał gniewnie, unosząc głowę.
Pociągnęłam nosem, ale nie odpowiedziałam na to pytanie. Bałam się, że głos zacznie mi się łamać.
Wciągnął głośno powietrze i chwilę zastanawiał się co powiedzieć.





Każdy stres przy zagrożonej ciąży jest niepotrzebnie podejmowanym ryzykiem. W zależności od stopnia rozwoju płodu jest on proporcjonalny. Najmniejsze szanse mają dzieci w wieku do 30 tygodni, kiedy to ich rozwój jeszcze nie osiągnął stadium, które zapewnia przeżycie poza łonem matki.  Czasem stres, który przeżywała kobieta odbija się w późniejszym terminie, czasami dwa-trzy tygodnie przed planowanym porodem.